03 Temmuz 2019

Ergenekon’dan önce Ergenekon’dan sonra

Bu kadar soruşturmaya ve operasyona karşın TSK, emniyet ve yargı içinde kendini saklamış binlerce FETÖ’cünün varlığından söz ediliyorsa, siyaset kurumunun şapkasını önüne koyup düşünmesi gerek

AK Parti’nin iktidara geldiği 3 Kasım 2002 seçimlerinden sonra, Türkiye’de bir sorgulama başlamıştı: Acaba AK Parti’nin Türkiye’yi bir din devleti yapma gibi gizli bir gündemi var mıydı; yoksa bu parti, askeri vesayeti kaldırıp ülkeyi demokratik bir Avrupa Birliği ülkesi yapmak konusunda samimi miydi?

İki görüşü de savunan aydınlar oldu. Özelikle 1968 kuşağının sosyalistlikten liberal demokratlığa dönüşen solcu aydınları, bu partinin Türkiye’yi askeri vesayet altındaki yarı-demokrasiden, sivil tam demokrasiye dönüştüreceği, gizli bir gündemi olmadığı konusunda hemfikirdi ve bu nedenle iktidarı destekleyerek ona demokratik bir meşruiyet kazandırdılar.

AK Parti; iktidarının ilk döneminde, Milli Nizam Partisi, Milli Selamet Partisi, Refah Partisi, Fazilet Patisi, Saadet Partisi olarak devam eden Erbakan siyasetine karşı bir duruş sergileyip, “Milli Görüş” doktrininden ayrıldığını “gömlek değiştirdik” diyerek ilân etti.

Siyasal İslam’ın lideri konumundaki Necmettin Erbakan’a karşı bayrak açtı ve AK Parti’yi kurdular. Parti, iktidara geldiği 2002 sonundan 2005’e kadar Avrupa Birliği değerlerini hedefleyen ve birliğe tam üye olmak isteyen bir politika izledi. Erbakan’ın anti Avrupa Birliği politikasını terk etti.

Birinci iktidar döneminde Kıbrıs davasının rotasını değiştirmek dahil ulusal politikaları terk ederek Avrupa Birliği hedefine kilitlendi ve 2005 yılında tam üyeliği müzakere eden ülke konumuna geldi.

Bu politikanın alt mesajı; Türkiye’yi Avrupa Birliği’ne tam üye yaparak parti kapatılmasının ve askeri darbelerin önüne geçmekti.

AK Parti’nin birinci iktidar dönemi (2002-2007), kendini ulusal ve uluslararası topluma kabul ettirme gayreti ile geçti.

Hedef değişikliği

2007 yılı Türk siyasi hayatı bakımından bazı kırılmaların yaşandığı önemli bir yıldır.

AK Parti’nin ikinci iktidar döneminin başlangıç yılı olan 2007’nin Mart ayında ünlü “367 krizi” patlak verdi. Dışişleri Bakanı Abdullah Gül’ün TBMM’de Cumhurbaşkanı seçilmesinin önünün kapatılması için CHP,  oturumda 367 milletvekilinin hazır bulunması gerektiği savıyla Anayasa Mahkemesi’ne başvurdu. Mahkeme bu yönde karar verdi ve Gül’ün seçilmesini önledi.

AK Parti iktidarının bu karara tepkisi 22 Temmuz 2007’de seçime gitmek oldu. Seçimi oylarını artırarak kazanan AK Parti, MHP’nin de desteğiyle 367 sorununu aştı ve Gül, Cumhurbaşkanı seçildi.

İkinci önemli olay ise Ergenekon operasyonun başlamasıdır.

12 Haziran 2007 tarihinde İstanbul Ümraniye’de bir gecekonduya yapılan baskında 27 el bombası bulunduğu açıklandı ve Ergenekon davası başlamış oldu.

Arka arkaya gözaltılar yapıldı. Soruşturma genişletildi.

Gözaltılar, Şener Eruygur, Hurşit Tolon, Tuncer Kılınç gibi emekli komutanlarla sınırlı değildi. Hemen hemen toplumun her kesiminden önde gelen aydınlar ve gazeteciler de vardı. Kemal Gürüz, Mehmet Haberal gibi bilim insanları, İlhan Selçuk, Mustafa Balbay, Tuncay Özkan gibi tanınmış gazeteciler, Doğu Perinçek, Yalçın Küçük gibi siyaset, düşünce insanları da.

Bu süreçte dikkat çeken bir olay da Mayıs 2008’de AK Parti’ye kapatma davası açılmasıydı. AK Parti kapatılmaktan bir oy farkla kurtuldu.

Daha sonraki operasyonlarda Anayasa Mahkemesi Başkan Vekili Osman Paksüt ve eşi de gözaltına alındı.

Balyoz davasıyla Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ ve birçok üst düzey komutan da tutuklandı.

Ergenekon ve Balyoz davaları torba davalara döndü.

2007 ve 2008’de yaşananlarla birlikte AK Parti iktidarının, AB üyeliği hedefinden yavaş yavaş uzaklaşmaya başladığı gözlenir.

AK Parti, iktidarının ikinci döneminde “eski Türkiye” diye tanımladığı anayasal kurumları etkisiz hale getirmeye başladı. Bunu yaparken o zaman “cemaat” sonradan terör örgütü olarak tanımlanan FETÖ kadrolarından özellikle bürokraside yararlandı. FETÖ’cü yargıçların ve savcıların yürüttüğü tutuklama kararları ve davaları destekledi. Aynı süreçte Genelkurmay Başkanı dahil üst düzey muvazzaf ve emekli komutanların tutuklanmasına da “yargı bağımsızdır” gerekçesiyle seyirci kaldı.

Ancak bu süreç, TSK’daki tasfiyeler ve FETÖ’cü subayların yerlerine atanmasından sonra 17-25 Aralık operasyonlarına ve 15 Temmuz hain darbe girişimine kadar geldi.

Atatürk ilkelerine, Cumhuriyet değerlerine bağlı olan TSK’yı, yargıyı kullanarak tam aksi bir yapıya dönüştürüp Siyasi İslam devleti kurmayı hedefleyen FETÖ sivil-asker tüm gücüyle sahneye çıkmıştı.

Bugün hâlâ TSK’da, yargıda operasyonlar yapılıyor ve FETÖ bağı saptanan yüzlerce subay gözaltına alınıyor.

Bu durum Türkiye’nin karşılaştığı tehlikenin henüz geçmediğini gösteriyor.

Bu kadar araştırmaya, soruşturmaya ve operasyona karşın TSK, emniyet teşkilatı ve yargı içinde kendini saklamayı başarmış binlerce FETÖ’cünün varlığından söz ediliyorsa, başta iktidar olmak üzere siyaset kurumunun şapkasını önüne koyup düşünmesi gerekiyor.

Yazarın Diğer Yazıları

Türkiye-ABD uzlaşmasının dayandığı zemin

ABD’li askerlerin Ortak Harekât Merkezi oluşturmak üzere Urfa’ya doğru yola çıktığı gün, Çavuşoğlu’nun, PKK-YPG’nin bölgeden çıkması gerektiğini vurgulaması da Ankara’daki kafa karışıklığının ve ABD’ye güvensizliğin devam ettiğini gösteriyor

Ortak harekât merkezinde Türkiye ile ABD'nin ortak hedefleri olacak mı?

Türkiye, Münbiç'te olduğu gibi bir oyalama sürecine itilmiş görünüyor

Türkiye-ABD uzlaşması ve CHP’nin girişimi

ABD ile anlaşmaya varılan model, Türkiye’nin önerdiği güvenli bölge modeline uzak bir model